Kafka in de Vlaamse zorgverzekering...

Aanvankelijk moest iedere Vlaming jaarlijks 10 euro betalen voor de zorgverzekering. Ondertussen klom die bijdrage op tot 25 euro. De heffing van eenzelfde bijdrage ongeacht het inkomen is asociaal en ondermijnt de solidariteit. Armen betalen in verhouding tot hun inkomen meer bijdragen dan rijken, in plaats van omgekeerd, zoals in een solidaire sociale zekerheid. En eigenlijk moet er een volwaardige sociale zekerheid zijn die alle zorgbehoeften dekt.

De Vlaamse zorgverzekering toont aan hoe communautarisering het bedje spreidt voor verdere privatisering. De Vlaamse regering heeft de privé-verzekeringsmaatschappijen DKV en Ethias namelijk erkend als uitvoerders van de zorgverzekering. Voor het eerst staan commerciële ondernemingen op gelijke voet met sociale non-profit verzekeraars zoals de mutualiteiten. Commercialisering staat diametraal tegenover solidariteit. Gezondheidszorg is zo niet langer een basisrecht, maar wordt een koopwaar met winstoogmerk. De gevolgen zijn bekend: een selectie op lage risico's, de uitsluiting van chronische zieken, bejaarden en zorgbehoevenden, en een geneeskunde met twee snelheden.

Maar bovenal illustreert de Vlaamse zorgverzekering hoe communautaire splitsing tot kafkaiaanse toestanden leidt. Vlamingen die niet betalen, krijgen een boete van 250 euro en een sanctie. Walen hebben geen zorgverzekering. Brusselaars mogen kiezen. Maar een Brusselaar die later is ingestapt, zal eerst ononderbroken tien jaar zijn bijdrage moeten betalen vooraleer hij ervan kan genieten. Een Vlaming die in Wallonië woont en in Vlaanderen werkt, kan geen aanspraak maken op de zorgverzekering. Je moet er wonen én werken, tenzij je burger bent van een ander Europees land. Een Nederlander die in Nederland woont en in Vlaanderen werkt, moet verplicht aansluiten. Europa verbiedt namelijk discriminatie van burgers van Europese lidstaten in andere staten, niet in andere gewesten.

Gelukkig heeft de Vlaamse bevolking meer gevoel voor solidariteit en meer gezond verstand dan de politici die dit beleid voeren. Uit een studie van de Christelijke Mutualiteiten blijkt dat zeven op de tien Vlamingen het logisch vinden dat rijkere regio's solidair zijn met armere regio's (DS 1 april). Met een nationale solidaire gezondheidszorg is er een breder maatschappelijk draagvlak om de risico's te spreiden over zoveel mogelijk personen. Door decentralisatie en autonomie in de uitvoering kan de zorg dicht bij de mensen georganiseerd worden. We kunnen alleen een doelmatige en toegankelijke zorg voor iedereen verzekeren, als we de solidariteit bovenaan de agenda plaatsen. Solidariteit betekent noodzakelijkerwijze transfers, niet tussen 'Nederlandssprekenden' en 'Franssprekenden', maar tussen 'rijke en gezonde' mensen en 'zieke en arme' mensen.